Μπούμερανγκ από ξύλο

Ξύλινο μπούμερανγκ: ζωντανό υλικό, προβλέψιμη πτήση

Το ξύλο παραμένει, μέχρι σήμερα, το υλικό που προτιμάται για να μάθει κανείς να ρίχνει μπούμερανγκ και να εξασκείται σε συνθήκες μέτριου ανέμου. Ένα μπούμερανγκ κατασκευασμένο από 9 φύλλα κόντρα πλακέ σημύδας προσφέρει έναν συμβιβασμό που είναι δύσκολο να ξεπεραστεί: επαρκή ακαμψία για να διατηρήσει το δίεδρο κατά την πτήση, φυσική απόσβεση στο έδαφος και επιφανειακή μάζα που καθιστά την αεροδυναμική συμπεριφορά πιο ευανάγνωστη σε σύγκριση με τα εύκαμπτα πλαστικά ή τα πολύ ελαφριά σύνθετα υλικά. Για έναν αρχάριο, είναι συχνά το υλικό που συγχωρεί καλύτερα ένα λάθος στην εκτόξευση.

Ποια ξύλα για ποια μπούμερανγκ;

Το πολυστρωματικό ξύλο σημύδας κυριαρχεί στην παραγωγή ποιοτικών ξύλινων μπούμερανγκ. Τα φύλλα 6, 9 ή 12 στρώσεων, με συνολικό πάχος που κυμαίνεται από 6 έως 12 mm ανάλογα με το μοντέλο, προσφέρουν αντοχή στη στρέψη σημαντικά ανώτερη από το μασίφ ξύλο. Ένα μπούμερανγκ κομμένο από 9 φύλλα σημύδας πάχους 9 mm, με άνοιγμα 40 έως 50 cm και βάρος περίπου 130 έως 160 g, αποτελεί μια σταθερή βάση για ρίψη με επιστροφή σε συνθήκες ελαφρού ανέμου (5 έως 15 km/h). Το πολυεπίπεδο σφενδάμι, που είναι πιο πυκνό, χρησιμοποιείται περισσότερο για μοντέλα αγώνων απόστασης, όπου η αδράνεια περιστροφής αποτελεί πραγματικό πλεονέκτημα.

Το κόντρα πλακέ από μπαμπού ενδιαφέρει τους κατασκευαστές εδώ και περίπου δέκα χρόνια. Ελαφρύτερο σε ίσο πάχος, με υψηλότερο συντελεστή ελαστικότητας από τη σημύδα, επιτρέπει την κατασκευή λεπτότερων προφίλ πτερυγίων χωρίς να θυσιάζεται η ακαμψία. Ορισμένα μοντέλα εσωτερικού χώρου με άνοιγμα φτερών 25 έως 30 cm, κατασκευασμένα από μπαμπού πολλαπλών στρώσεων πάχους 4 mm, ζυγίζουν λιγότερο από 50 g, διατηρώντας παράλληλα σταθερή επιστροφή σε κλειστούς χώρους.

Ξύλινο μπούμερανγκ για αρχάριους: τι έχει πραγματικά σημασία

Ένα ξύλινο μπούμερανγκ με εγγυημένη επιστροφή για αρχάριους πρέπει να πληροί τρία συγκεκριμένα τεχνικά κριτήρια. Πρώτον, ένα συμμετρικό ή ελαφρώς ασύμμετρο προφίλ πτέρυγας, κατεργασμένο με ακρίβεια και στα δύο άκρα, που δημιουργεί ομοιόμορφη άνωση χωρίς να απαιτεί ακρίβεια χιλιοστού στην γωνία ρίψης. Στη συνέχεια, ένα άνοιγμα φτερών 40 έως 55 cm με βάρος 110 έως 150 g, που δίνει στο αντικείμενο αρκετή αδράνεια για να ολοκληρώσει την κυκλική του τροχιά ακόμη και με ατελή περιστροφή. Τέλος, μια γεωμετρία σε ανοιχτό V (γωνία μεταξύ των βραχιόνων 100 έως 120°) που διευκολύνει την επιστροφή ανεβαίνοντας αυτόματα προς τον εκτοξευτή.

Το κύριο μειονέκτημα των ξύλινων μπούμερανγκ χαμηλής ποιότητας — που μερικές φορές πωλούνται ως αναμνηστικά — είναι η απουσία πραγματικής διαμόρφωσης των ακμών προσβολής και διαφυγής. Χωρίς αυτή την εργασία λείανσης και διαμόρφωσης, το φτερό δεν δημιουργεί διαφορική άνωση μεταξύ των δύο πλευρών και το μπούμερανγκ δεν επιστρέφει, ανεξάρτητα από τη γωνία ή τη δύναμη της ρίψης. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ελέγξετε πριν από την αγορά είναι ότι τουλάχιστον ένα από τα άκρα έχει κυρτό προφίλ στην άνω πλευρά του.

Ξύλινα μπούμερανγκ σε αγώνες: απόσταση και ακρίβεια

Στις διοργανώσεις απόστασης, τα ξύλινα μπούμερανγκ αντικαθίστανται σταδιακά από μοντέλα από άνθρακα, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν στην κατηγορία junior και στις δοκιμασίες ακρίβειας ρίψης μπούμερανγκ, όπου η ελεγχόμενη επιστροφή υπερισχύει της ακατέργαστης απόδοσης. Ένα μοντέλο από 12 φύλλα σφενδάμου, με άνοιγμα 55 cm, βάρος 180 έως 200 g, με προφίλ πτέρυγας με παχύτερο μπροστινό άκρο (τύπου S-foil 7 mm) μπορεί να φτάσει σε αποστάσεις ρίψης 35 έως 50 m με αξιόπιστη επιστροφή σε άνεμο 10 έως 20 km/h.

Για την πειθαρχία MTA (Maximum Time Aloft), το ξύλο χρησιμοποιείται σπάνια σε σοβαρούς αγώνες: τα μοντέλα από άνθρακα ή υαλοβάμβακα επιτρέπουν χρόνους πτήσης άνω των 10 δευτερολέπτων, κάτι που το ξύλο δυσκολεύεται να επιτύχει. Αντίθετα, για τακτική εξάσκηση του trick catching με ασθενή άνεμο, ένα ελαφρύ ξύλινο μπούμερανγκ (80 έως 100 g, άνοιγμα φτερών 35 cm) προσφέρει μια πιο αργή και πιο προβλέψιμη τροχιά από ένα σύνθετο υλικό, γεγονός που διευκολύνει την εκμάθηση των προσγειώσεων πίσω από την πλάτη ή με ένα δάχτυλο.

Κριτήρια επιλογής ανάλογα με το επίπεδο και την πειθαρχία

Αρχάριοι, άνεμος 0-15 km/h: 9 φύλλα κόντρα πλακέ από σημύδα, άνοιγμα 40-50 cm, βάρος 120-150 g, γωνία V 110-120°
Ενδιάμεσο επίπεδο, ακρίβεια και επιστροφή: πολυστρωματική σημύδα ή σφένδαμος, άνοιγμα 45-55 cm, ασύμμετρο προφίλ, επεξεργασμένο μπροστινό άκρο
Προχωρημένο, απόσταση: σφενδάμι πολλαπλών στρώσεων 12 στρώσεων, 170-200 g, προφίλ S-foil ή αμφίκυρτο, ρίψη σε γωνία 30-40° από την οριζόντια

Συντήρηση ξύλινου μπούμερανγκ

Το ξύλο αντιδρά στην υγρασία. Ένα μη προστατευμένο μπούμερανγκ από σημύδα που εκτίθεται στον πρωινό δροσερό αέρα μπορεί να απορροφήσει νερό ασύμμετρα και να στραβώσει, γεγονός που θα αλλάξει μόνιμα την πτήση του. Η τυπική λύση είναι να εφαρμόσετε δύο έως τρεις στρώσεις βερνικιού πολυουρεθάνης ή εποξειδικής ρητίνης ως τελική επίστρωση, τρίβοντας ελαφρά μεταξύ κάθε στρώσης με γυαλόχαρτο 400. Αυτή η επεξεργασία αδιαβροχοποιεί χωρίς να βαραίνει σημαντικά (αύξηση βάρους μικρότερη από 5 g για ένα μοντέλο 40 cm).

Ένα ξύλινο μπούμερανγκ που στρίβει μετά από μερικούς μήνες χρήσης μπορεί συχνά να αποκατασταθεί με προοδευτική θέρμανση με στεγνωτήρα μαλλιών (60-80°C) και διατήρηση σε επίπεδη πρέσα κατά τη διάρκεια της ψύξης. Αυτή η τεχνική λειτουργεί καλύτερα σε πολυστρωματικό ξύλο παρά σε μασίφ ξύλο, το οποίο τείνει να απομνημονεύει τις νέες πιέσεις με μεγαλύτερη δυσκολία. Μια στρέβλωση μεγαλύτερη από 3-4 mm στο μήκος ενός βραχίονα αλλάζει αρκετά τη συμπεριφορά κατά την πτήση ώστε να δικαιολογεί την επεξεργασία.

Γιατί να επιλέξετε ξύλο αντί για πλαστικό ή άνθρακα

Το ζήτημα δεν είναι ιεράρχηση, αλλά χρήση. Το πλαστικό (HDPE, πολυπροπυλένιο) αντέχει καλύτερα σε ισχυρές κρούσεις και είναι κατάλληλο για αρχάριους που κάνουν ρίψεις σε σκληρό έδαφος. Ο άνθρακας είναι η λογική επιλογή για αγωνιστικές δραστηριότητες όπου κάθε γραμμάριο μετράει. Το ξύλο παραμένει η καλύτερη επιλογή για εξάσκηση σε πάρκο με μεταβλητό άνεμο από 5 έως 20 km/h, για να μάθετε την τροχιά V, να κατανοήσετε τη γυροσκοπική συμπεριφορά ενός πτερυγίου σε περιστροφή και να αναπτύξετε μια αίσθηση ρίψης που δεν επιτρέπουν τα πολύ ελαφριά υλικά. Είναι επίσης το μόνο υλικό που μπορεί να επισκευαστεί, να ξαναγυαλιστεί και να επαναδιαμορφωθεί με κοινά εργαλεία ξυλουργικής.